Bijna 20 jaar geleden zijn wij met open hart, open ogen en vol vertrouwen het avontuur aangegaan dat 2e huwelijk heet. Een avontuur is het! Vol met uitdagingen, sommige voorzien (we hadden natuurlijk al de nodige ervaring), sommige onverwacht, soms zeer pijnlijk maar meestal fantastisch.
So far so good.
Ik kan van mezelf zeggen dat ik perfectionistisch ben. Ik zal je besparen hoe dat is ontstaan. Wat ik wel kwijt wil is dat het me er soms van weerhoudt om aan iets nieuws te beginnen omdat ik vrees dat het niet zal uitpakken zoals ik het voor ogen heb.
Acht jaar geleden hebben wij ons huis gekocht en naast zijn intensieve werk verbouwt mijn man het liefst zelf. Hij heeft twee gouden handen en een behoorlijk stel hersens. Hij pakt alles aan, hij denkt anders dan ik. Hij is een ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan’- type. Op dit punt verschillen wij enorm.
Ik vind het lastig om ergens aan te beginnen wat ik nog nooit gedaan heb en hij maakt zulke lange dagen dat er te weinig uren in een dag zitten. Zo komt het dat we nog verschillende ‘to do’ zaken hebben in ons huis.
Dit weekend hebben we samen een muurtje behangen in de hal. Niet zomaar een wit glasvlies behangetje maar een Engels behang met een patroon erop. Behangen voor gevorderden dus.
Een muurtje waaraan een radiator ophangt (die moest er vanaf), een deur in zit, een lichtschakelaar en een thermostaat waar je rekening mee moet houden.
Interessante ruimte. Het is er klein, er zit een trap in, er liggen veel spullen die we nodig hebben voor deze klus (lees waterpas, schaar, rollen behang etc.), er staat een ladder en dan is er nog de deur naar het toilet en de voordeur waar net de behangtafel voor past. Op de trap staat de emmer behangplaksel. Oh ja, had ik al verteld dat ik linkshandig ben?
Een uitdaging avant la lettre, een ware relatietest kan ik je vertellen.
De eerste baan papier ligt op de behangtafel en ik saus hem in met behangplaksel. Mijn gedachten nemen me terug in de tijd. Bij ons thuis was behangen de taak van mijn vader en mijn moeder hielp hem dan mee. Dat liep steevast uit op fikse ruzie. Achteraf gezien denk ik dat deze gedachte er de oorzaak van was dat op dat moment, weliswaar onbewust, een bepaalde spanning mijn lijf binnensloop.
Vijfentwintig jaar geleden ben ik gescheiden en toen ik de sleutel van mijn huurhuisje kreeg was pap zo lief om mij te helpen behangen. Hij hielp altijd waar hij kon maar hij was niet zo heel erg subtiel in het ‘begeleiden’ van zijn helpers.
Terwijl ik aan het sausen was hoorde ik zijn stem in mijn hoofd “kijk nu eens wat je doet, je smeert de hele behangtafel onder de plaksel, hoe kun je dat nu doen? Zo kun je toch niet werken!” Ik heb de krachttermen er maar even uit gelaten.
In gedachten en enigszins onzeker sausde ik verder en al snel zat de eerste baan op de muur, maar dan komt het. Het patroon moet kloppen en naadjes wil je niet zien. Ik pietje precies en mijn man, gewend met grof materiaal te werken, ogenschijnlijk zeker van zijn zaak want hij heeft het zijn vader zo vaak zien doen.
We zijn beiden best eigenwijs en denken allebei beter te weten hoe we deze klus het beste kunnen aanpakken. Je kunt je voorstellen dat dit niet zo’n sfeer bevorderende situatie was in dat kleine halletje eerder een kans-op-explosie sfeertje (dat herkende ik van vroeger en zorgde voor toename van stress).
Naast de krapte liep ik ook nog eens op spreekwoordelijke eieren om knallende ruzie te voorkomen.
Ik vertelde waar ik aan dacht tijdens het sausen. Mijn man reageerde heel laconiek, haalde zijn schouders op en zei: “zo’n probleem is dat toch niet, dan maak je het toch weer schoon. Laat het maar los, wat geweest is, is geweest, nu doen wij het samen”. De warmte die eruit sprak deed me goed, en de spanning in mijn lijf smolt als chocola in je hand.
Gaandeweg kwam ik erachter dat behangen ook voor hem een uitdaging bleek te zijn, vooral met dit papier in deze ruimte.
Dit realiserende voelde ik de overgebleven spanning in mijn lijf wegzakken. Het drong tot me door dat we allebei wilden dat dit project zou slagen. Ik besefte dat we hier samen aan ons huis aan het bouwen waren, dat het veilig was om fouten te maken, dat we samen konden lachen om ontbrekende centimeters papier en dat we daar samen een oplossing voor bedachten. Kleine schoonheidsfoutjes die er mogen zijn, we hebben het best goed volbracht al zeg ik het zelf.
Voor mij een echte eye-opener. Het hoeft niet perfect te zijn, we hebben ons best gedaan en wij zijn tevreden over het resultaat.
Deze relatietest hebben we doorstaan, we zijn geslaagd met vlag en wimpel. Binnenkort zijn deze avonturiers 20 jaar getrouwd!
Liefs,
Angelique