Vakantie….maandenlang naar uitgekeken. Even helemaal niks maar wel samen ‘niksen’.
Wie mij kent weet dat ik meestal wel tijd maak voor een praatje. Soms over koetjes en kalfjes maar vaak gaat het al snel over meer dan dat. “Hoe gaat het nu met je?”. “Hoe is het afgelopen met….?”. “Weet je al meer over je…..?”. “Heb je al besloten wat…..?”
Ik ben oprecht geïnteresseerd in mijn medemensen en dat kan ik niet uitzetten, ook niet als ik op vakantie ben. Nu spreek ik best een aardig mondje Frans en iets lekkers bestellen op een terrasje of iets vragen bij de receptie van de camping is dan ook geen enkel probleem.
Je leert mensen kennen, maakt een praatje “waar kom je vandaan?”, “wanneer zijn jullie aangekomen?”, “kun je ons vertellen hoe we bij de zee kunnen komen?” en dat gaat vanzelf, je groet elkaar als je elkaar tegenkomt, je maakt een simpel praatje samen, er ontstaat een leuk contact en dan wil ik van alles vragen, van alles vertellen en dan ineens dan is het er…..
die afschuwelijke taalbarrière
In mij groeit een enorme kluwen woorden, hele gesprekken wil ik voeren maar het komt er niet uit. Ik denk dat mijn betreffende Frans docenten zich een breuk lachen als ze me zouden zien stuntelen. Het frustreert me enorm. Ik voel me dom. Het komt er gewoon niet uit. In een mengelmoes van Frans, Engels, handen en soms voeten, verontschuldigingen en een zenuwachtig lachje red ik me uit de ontstane situatie. Keer op keer want het is iets dat in mij zit, ik voel die interesse en wil zo graag dat gesprek aangaan, die verbinding maken.
Deze vakantie werden we aangereden bij het verlaten van een parkeerplaats. Gelukkig werd er niet hard gereden, waren er geen gewonden en alleen maar blikschade. We hadden deze auto net 4 weken. Dat deed pijn. De betreffende chauffeur had ons niet gezien en vermoedelijk ook niet horen toeteren. De emoties liepen hoog op. Bij ons in elk geval, meneer haalde zijn schouders op.
Wat moet je dan doen? Er moet politie bij komen dacht ik en belde 112. In mijn beste Frans, hoog in emotie belde ik het alarmnummer en probeerde ik uit te leggen dat we een “accident” hadden gehad, “seulement voitures, pas de personnes….”. Er werd mij gevraagd waar ik vandaan kwam, waar we op dit moment waren, en nog veel meer dat ik niet begreep maar ik kon wel zeggen si tu parles si vite, je ne peux pas te comprendre. Vervolgens werd mij gevraagd of ik de telefoon aan de aanrijdende partij wilde geven. Zo gezegd zo gedaan. Toen de man mijn telefoon terug gaf zei hij dat we het zelf moesten regelen en de verbinding met 112 was verbroken.
Het nam een behoorlijke tijd in beslag, de schade viel mee, de schrik ebte weg en de emoties zakten af. Een schadeformulier werd ingevuld, gegevens werden uitgewisseld. Meneer was geboren in 1941, zijn roze rijbewijs was al meerdere keren aan elkaar geplakt met plakband, zijn verzekering was verlopen en zijn auto… tja, dat ene krasje viel niet op tussen alle andere deuken en krassen.
Ik wilde vragen of hij geschrokken was, waarom hij ons niet gezien of gehoord had. Ik wilde vragen of er iemand thuis was waar hij zijn verhaal bij kwijt kon en nog veel meer maar daar was hij weer……
Die afschuwelijke taalbarrière.
Mijn vakantie is voorbij maar die taalbarrière passeert nog regelmatig mijn gedachten.
Dit gebeurt natuurlijk niet alleen op vakantie.
Hoe vaak voel je je onbegrepen ook al spreek je dezelfde taal? Hoe vaak komt het voor dat je geen woorden kunt geven aan de gevoelens die je ervaart? Hoe vaak voel je je gefrustreerd omdat je blijkbaar niet duidelijk kunt maken aan je partner, je zus, je volwassen kind, je ouder, je werkgever, je buurvrouw, je vriendin of wie dan ook wat je eigenlijk wilt zeggen?
Wat doet dat met jou? Hoe voel je je daarbij? Wordt je helemaal in beslag genomen door die kluwen woorden en emoties die door jouw lijf razen? Voel je alle energie uit je lijf stromen en blijf je als verlamd zitten? Kom je niet meer vooruit?
Herken je de frustratie? Voel je de barrière?
Mijn vakantie zit erop en mijn interesse in de medemens is niet veranderd. Ik help je graag om de kluwen te ontwarren en samen met jou uit te zoeken wat het is waar je tegenaan loopt. Maak gerust vrijblijvend een afspraak voor een kopje koffie, bienvenue!
Liefs,
Angelique